۱. معرفی کتاب

جلد شانزدهم مجموعه بیهوشی میلر ۲۰۲۰ با عنوان «بیهوشی در جراحی ارتوپدی، سالمندی، جراحی جنینی، باریاتریک، تهیه اعضاء و پیوند ارگان» به یکی از حساس‌ترین و پیچیده‌ترین حوزه‌های بیهوشی اختصاص دارد؛ یعنی موقعیت‌هایی که وضعیت فیزیولوژیک بیمار به‌شدت تغییر یافته، حاشیه ایمنی درمان بسیار محدود است و تصمیمات بیهوشی، مستقیماً بر مرگ‌ومیر، عوارض و کیفیت زندگی بعد از عمل اثر می‌گذارد. در این جلد، مجموعه‌ای از مباحث تخصصی شامل بیهوشی در جراحی‌های ارتوپدی (به‌ویژه بیماران پرخطر و سالمندان)، بیهوشی در سالمندان به‌طور خاص، اصول و ظرایف بیهوشی در جراحی جنینی، چالش‌های همودینامیک و تنفسی در جراحی‌های باریاتریک، و نهایتاً بیهوشی در فرآیند تهیه اعضاء و پیوند ارگان به‌صورت نظام‌مند، تحلیلی و مبتنی بر شواهد ارائه شده است.

ترجمه فارسی این جلد با تلاش دکتر مریم پرنیان و دکتر رومینا ارجمندی و با حفظ ساختار علمی و استدلالی متن اصلی، در دسترس پزشکان و دستیاران بیهوشی قرار گرفته است. مترجمان کوشیده‌اند ضمن وفاداری به متن مرجع، اصطلاحات تخصصی را با معادل‌های رایج در فضای بالینی و آموزشی کشور هماهنگ کنند تا کتاب نه‌تنها به‌عنوان یک منبع تئوریک، بلکه به‌عنوان راهنمای تصمیم‌گیری بالینی در اتاق عمل نیز قابل استفاده باشد.

در این جلد، فصول منتخب (۵۸، ۶۰، ۶۱، ۶۳، ۶۴ و ۶۵) هر یک بر یک حوزه کلیدی متمرکز هستند: از اصول پایه‌ای ارزیابی و مدیریت بیماران ارتوپدی و سالمند، تا ملاحظات بسیار ظریف بیهوشی در جنین و مادر، مدیریت بیماران چاق مرضی در جراحی باریاتریک، و در نهایت تعامل پیچیده تیم بیهوشی با تیم پیوند در مراحل تهیه و پیوند عضو. این گستره موضوعی، جلد حاضر را به منبعی منحصر‌به‌فرد برای درک «بیهوشی در شرایط ویژه» تبدیل کرده است.

دسته‌بندی: بیهوشی
مترجم: دکتر مریم پرنیان ، دکتر رومینا ارجمندی
ناشر: آرتین طب

۲. بیهوشی در جراحی ارتوپدی؛ از فیزیولوژی تا استراتژی بالینی

فصول مرتبط با جراحی ارتوپدی در این جلد، به‌جای تمرکز صرف بر تکنیک‌های بی‌حسی منطقه‌ای یا نوع دارو، از زاویه‌ای عمیق‌تر به مسئله نگاه می‌کنند؛ یعنی تأثیر ماهیت جراحی ارتوپدی بر فیزیولوژی بیمار و پیامدهای آن برای متخصص بیهوشی. جراحی‌های ارتوپدی، به‌ویژه در اندام تحتانی و ستون فقرات، اغلب با درد شدید، محدودیت عملکردی، مصرف طولانی‌مدت داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی، بیماری‌های همراه (مانند بیماری‌های قلبی، ریوی و روماتولوژیک) و در بسیاری موارد، سن بالای بیمار همراه هستند. همین ترکیب، بیمار ارتوپدی را به بیماری تبدیل می‌کند که تحمل کمتری در برابر نوسانات همودینامیک، از دست دادن خون و جابجایی مایعات دارد.

متن کتاب به‌طور مفصل توضیح می‌دهد که چگونه باید در ارزیابی قبل از عمل، فراتر از بررسی‌های معمول، بر روی عواملی مانند وضعیت عملکردی بیمار، تحمل فعالیت، وجود بیماری عروق کرونر خاموش، وضعیت ستون فقرات و راه هوایی، و همچنین ریسک ترومبوآمبولی تمرکز کرد. در این فصول، تأکید زیادی بر این نکته وجود دارد که انتخاب روش بیهوشی (عمومی، منطقه‌ای یا ترکیبی) نباید صرفاً براساس سلیقه یا عرف بخش، بلکه بر پایه تحلیل منافع و خطرات برای هر بیمار خاص انجام شود. برای مثال، بی‌حسی نخاعی یا اپیدورال در تعویض مفصل ران می‌تواند به کاهش خونریزی، کاهش خطر ترومبوز و بهبود درد بعد از عمل کمک کند، اما در بیمارانی با اختلالات انعقادی، هیپوولمی یا بیماری‌های عصبی ممکن است عوارض جدی ایجاد کند.

در ادامه، فصول ارتوپدی وارد جزئیات مدیریت داخل عمل می‌شوند: کنترل دقیق فشار خون برای کاهش خونریزی و حفظ پرفیوژن ارگان‌ها، مدیریت مایع‌درمانی و استفاده از تکنیک‌های محدودسازی مایع در مقابل جایگزینی تهاجمی، پیشگیری از آمبولی چربی در شکستگی‌های وسیع استخوان‌های بلند، و توجه به وضعیت‌های خاصی مانند جراحی در وضعیت prone یا lateral که می‌توانند بر پرفیوژن ارگان‌های حیاتی، فشارهای داخل شکمی و داخل چشمی و احتمال آسیب عصبی اثر بگذارند. در این بخش، نویسندگان نشان می‌دهند که متخصص بیهوشی باید نسبت به هر تغییر وضعیت، هر تورنیکه و هر مرحله جراحی، حساس و آگاه باشد و از قبل برای پیامدهای احتمالی آن برنامه‌ریزی کند.

موضوع مهم دیگر، مدیریت درد حاد و مزمن در بیماران ارتوپدی است. با توجه به آنکه بسیاری از این بیماران از قبل درد مزمن و مصرف مستمر مخدر یا NSAID دارند، خطر تحمل دارویی و پاسخ ضعیف به درمان استاندارد درد پس از عمل وجود دارد. فصول کتاب بر این نکته تأکید دارند که استراتژی کنترل درد باید چندوجهی و ترکیبی از داروهای مخدر و غیردامخدر، بلوک‌های عصبی محیطی، و در صورت امکان، تکنیک‌های منطقه‌ای مداوم (مثل کاتتر اپیدورال یا محیطی) باشد تا هم درد کنترل شود و هم از عوارض وابستگی بیشتر به مخدرها جلوگیری گردد. این رویکرد چندمحوری، با کاهش درد و تسهیل حرکت زودهنگام، به کاهش عوارضی مانند ترومبوز، آتلکتازی و زخم فشاری کمک می‌کند.

در مجموع، بخش ارتوپدی کتاب، بیهوشی را به‌عنوان جزئی جدانشدنی از فرآیند درمانی بیماران ارتوپدی می‌بیند؛ نقشی که از مشاوره قبل از عمل و بهینه‌سازی وضعیت بیمار آغاز می‌شود، با مدیریت دقیق داخل عمل ادامه می‌یابد و با برنامه‌ریزی منسجم برای درد بعد از عمل و توان‌بخشی خاتمه پیدا می‌کند. این نگاه یکپارچه، متخصص بیهوشی را از «ارائه‌کننده دارو» به «طراح مسیر مراقبتی» تبدیل می‌کند.

۳. بیهوشی در سالمندان؛ برخورد با فیزیولوژی فرسوده

فصول مرتبط با بیهوشی در سالمندان، یکی از بالغ‌ترین و تحلیلی‌ترین بخش‌های این جلد است. در این قسمت، کتاب بر این نکته بنیادین تأکید می‌کند که سالمندی، صرفاً افزایش سن تقویمی نیست، بلکه مجموعه‌ای از تغییرات فیزیولوژیک تدریجی و اغلب نامتقارن است که ذخیره عملکردی اندام‌ها را کاهش داده و «حاشیه ایمنی» بیمار را در برابر استرس جراحی و بیهوشی محدود می‌کند. در سالمندان، سیستم قلبی‌عروقی با کاهش تطابق، افزایش سفتی عروق، شیوع بالای بیماری عروق کرونر و نارسایی قلبی مواجه است؛ سیستم تنفسی با کاهش الاستیسیته ریوی، افزایش فضای مرده، اختلال در پاکسازی ترشحات و کاهش پاسخ به هیپوکسیا و هیپرکاپنی روبرو می‌شود؛ و در سطح سیستم عصبی، کاهش ذخیره شناختی، افزایش حساسیت به داروهای بیهوشی و خطر بیشتر دلیریوم بعد از عمل مشاهده می‌گردد.

کتاب برای ترجمه این واقعیت‌ها به تصمیمات عملی، یک مسیر منظم پیشنهاد می‌کند. ابتدا در ارزیابی قبل از عمل، به‌جای تمرکز صرف بر سن، بر وضعیت عملکردی، شاخص‌های فرایندی مانند توانایی راه رفتن، بالا رفتن از پله، آزمون‌های ساده شناختی و ارزیابی وضعیت تغذیه‌ای تأکید می‌شود. سالمندی با سوءتغذیه پنهان، sarcopenia و کاهش توده عضلانی همراه است که هم بر پاسخ به داروها و هم بر توانایی بیمار برای ریکاوری پس از عمل تأثیر دارد. سپس در مرحله برنامه‌ریزی بیهوشی، نویسندگان توصیه می‌کنند که دوز داروها با توجه به کاهش حجم توزیع، تغییر در متابولیسم کبدی و دفع کلیوی و افزایش حساسیت CNS تنظیم شود؛ یعنی در بسیاری موارد، دوز کمتر از حد معمول کافی است و استفاده از مونیتورینگ عمق بیهوشی، به‌ویژه در بیماران با ریسک بالای دلیریوم، می‌تواند سودمند باشد.

موضوع کلیدی دیگر در این فصل، دلیریوم و اختلال شناختی پس از عمل است. کتاب به‌تفصیل نشان می‌دهد که چگونه عوامل مختلف مانند درد کنترل‌نشده، مصرف زیاد مخدر، اختلال خواب، محیط ناآشنا، هیپوکسی، کم‌آبی و اختلال الکترولیتی می‌توانند خطر دلیریوم پس از عمل را افزایش دهند و این وضعیت نه‌تنها باعث طولانی‌شدن بستری و افزایش هزینه می‌شود، بلکه با افزایش مرگ‌ومیر و کاهش عملکرد مستقل بیمار در ماه‌ها و سال‌های بعد همراه است. در نتیجه، توصیه می‌شود که تیم بیهوشی، همراه با جراح و پرستاران، برنامه‌ای فعال برای پیشگیری از دلیریوم داشته باشند: کنترل متعادل درد با استفاده از روش‌های multimodal، اجتناب از تجویز غیرضروری داروهای آرام‌بخش، حفظ اکسیژناسیون و همودینامیک، و فراهم کردن محیطی که بیمار بتواند شب و روز را تشخیص دهد و تماس با خانواده حفظ شود.

همچنین فصول سالمندی به این واقعیت توجه دارند که بسیاری از بیماران سالمند چندین دارو برای بیماری‌های مزمن مصرف می‌کنند؛ از ضدانعقادها و آنتی‌پلاکت‌ها گرفته تا بتابلاکرها، مهارکننده‌های سیستم رنین–آنژیوتانسین، داروهای ضدافسردگی و دیابت. کتاب با رویکردی کاربردی، به بررسی این موضوع می‌پردازد که کدام داروها باید ادامه یابند، کدام باید قطع شوند و چه زمانی، و چگونه می‌توان تعادلی میان کاهش خطر خونریزی و جلوگیری از حوادث ترومبوآمبولیک ایجاد کرد. در همه این تصمیمات، متخصص بیهوشی نقشی محوری دارد و باید با دیدی چندبعدی، خطرات قلبی، مغزی، کلیوی و خونریزی را همزمان در نظر بگیرد.

در نهایت، این بخش تأکید می‌کند که موفقیت بیهوشی در سالمندان، بیش از آنکه به انتخاب یک داروی خاص یا تکنیک به‌خصوص وابسته باشد، به کیفیت ارزیابی قبل از عمل، دقت در تنظیم دوز داروها، مراقبت دقیق داخل عمل و پیگیری منسجم پس از عمل بستگی دارد. سالمند، بیماری است که در برابر بی‌توجهی‌های کوچک، پاسخ‌های بزرگ و گاهی غیرقابل جبران نشان می‌دهد؛ بنابراین هر جزئی از مراقبت بیهوشی باید با حساسیت بیشتری تنظیم شود.

۴. بیهوشی در جراحی جنینی؛ مدیریت دو بیمار در یک بدن

فصول مربوط به بیهوشی در جراحی جنینی، یکی از چالش‌برانگیزترین مباحث این جلد را تشکیل می‌دهند و به ظرایفی می‌پردازند که کمتر در سایر منابع کلاسیک بیهوشی به این عمق بحث شده‌اند. در جراحی جنینی، متخصص بیهوشی با وضعیتی مواجه است که در آن، دو بیمار مستقل از نظر فیزیولوژیک – مادر و جنین – در یک سیستم مشترک درگیر هستند و هر مداخله‌ای که بر یکی اعمال شود، بر دیگری نیز تأثیر می‌گذارد. این وضعیت مستلزم درک دقیق از پویایی جفت، جریان خون رحمی–جفتی، انتقال دارو از مادر به جنین، و پاسخ‌های متفاوت جنین به درد، استرس و داروهای بیهوشی است.

کتاب ابتدا چارچوب فیزیولوژیک این وضعیت را ترسیم می‌کند: جریان خون رحمی فاقد خودتنظیمی مؤثر است و به‌شدت به فشار خون سیستمیک مادر، تون عروقی و وضعیت حجمی وابسته است؛ هیپوتانسیون مادر، هیپوکسی، افزایش مقاومت سیستمیک، یا افزایش تون رحمی می‌توانند به‌سرعت باعث کاهش پرفیوژن جفت و اختلال در اکسیژناسیون جنین شوند. درنتیجه، راهبرد اصلی در بیهوشی جراحی جنینی، حفظ فشار خون مناسب، جلوگیری از هیپوکسمی، و کنترل تون رحمی است. استفاده با احتیاط از داروهای بیهوشی استنشاقی، اوپیوئیدها و شل‌کننده‌های عضلانی، با در نظر گرفتن اثر احتمالی آنها بر جنین، بخشی از طراحی دقیق بیهوشی است.

موضوع بسیار مهم دیگر، مدیریت درد و استرس جنین است. شواهد علمی نشان داده‌اند که جنین از سنین مشخصی به بعد، توانایی پاسخ به محرک دردناک را دارد و این پاسخ می‌تواند موجب تغییرات همودینامیک و هورمونی شود که روی پیامدهای کوتاه‌مدت و بلندمدت تأثیرگذار است. در فصل مربوطه، توضیح داده می‌شود که چگونه می‌توان با تزریق داروهای بیهوشی یا ضد درد به جنین (به‌صورت داخل عضلانی یا داخل وریدی از طریق بند ناف) و با تنظیم غلظت داروهای مادری، شرایطی ایجاد کرد که هم مادر در ایمنی و راحتی به سر ببرد و هم جنین در حد امکان از تجربه درد و استرس شدید محافظت شود.

کتاب همچنین به چالش‌های عملی مانند خطر زایمان زودرس، خونریزی، عفونت، و نیاز به مداخلات اضطراری برای مادر یا جنین می‌پردازد. متخصص بیهوشی در این موقعیت نه‌تنها مسئول مراقبت از مادر در حین و بعد از جراحی است، بلکه باید خود را برای سناریوهایی مانند نیاز به احیای جنین، تبدیل جراحی جنینی به سزارین اورژانسی، یا ضرورت پایان دادن به عمل برای حفظ جان مادر آماده کند. از این جهت، ارتباط مداوم و هماهنگ با تیم جراحی، متخصص زنان و تیم نوزادان، بخش جدایی‌ناپذیر از فرآیند بیهوشی است.

در این فصول، تأکید بر برنامه‌ریزی پیش از عمل و جلسات چندتخصصی است؛ یعنی قبل از هر مورد جراحی جنینی، تیم بیهوشی، جراحی، زنان، نوزادان و پرستاری باید سناریوهای مختلف را مرور کنند، نقش‌ها و وظایف هر فرد را مشخص سازند و پروتکل‌های رفتاری برای شرایط بحرانی تعریف نمایند. در چنین زمینه‌ای است که بیهوشی جراحی جنینی از یک کار تکنیکی صرف، به فعالیتی کاملاً استراتژیک و وابسته به تصمیم‌گیری تیمی تبدیل می‌شود.

۵. بیهوشی در جراحی باریاتریک؛ چالش بیمار چاق مرضی

بخش باریاتریک کتاب، بیهوشی در بیماران مبتلا به چاقی مرضی را با نگاهی کاملاً چندبعدی بررسی می‌کند. این بیماران، ترکیب پیچیده‌ای از افزایش وزن شدید، اختلالات تنفسی (مانند آپنه انسدادی خواب و سندرم هیپوونتیلاسیون چاقی)، بیماری‌های قلبی–عروقی، دیابت، فشار خون بالا، بیماری کبد چرب غیرالکلی و مشکلات راه هوایی را با خود به اتاق عمل می‌آورند. در این فصول، نویسندگان نشان می‌دهند که چگونه هر یک از این عوامل می‌تواند فرآیند بیهوشی را از مرحله لوله‌گذاری تراشه تا بیداری و کنترل درد، تحت تأثیر قرار دهد و چرا بیماران باریاتریک به‌عنوان گروهی با ریسک بالا در نظر گرفته می‌شوند.

در ارزیابی قبل از عمل، تأکید مهمی بر شناسایی اختلالات تنفسی خواب وجود دارد؛ زیرا بیماران با آپنه انسدادی درمان‌نشده یا ناکافی، در دوره بعد از عمل به‌طور خاص در معرض خطر هیپوکسمی و احتباس دی‌اکسیدکربن هستند، به‌ویژه اگر اوپیوئیدهای سیستمیک در دوزهای بالا دریافت کنند. کتاب توصیه می‌کند که تا حد امکان، اطلاعاتی درباره استفاده از CPAP در منزل، شدت آپنه، و وجود علائم روزانه مانند خستگی و خواب‌آلودگی جمع‌آوری شود و برنامه بیهوشی و ریکاوری براساس آن تنظیم گردد. در مورد راه هوایی، پیش‌بینی دشواری لوله‌گذاری، به‌دلیل گردن کوتاه و کلفت، محدودیت حرکت گردن، و بزرگی زبان و بافت نرم حلق، جزء حیاتی ارزیابی است و باید از تکنیک‌ها و ابزارهای کمکی مناسب (ویدئولارینگوسکوپ، ماسک حنجره‌ای، فیبراپتیک) از پیش برنامه‌ریزی شود.

در داخل عمل، موقعیت‌دهی صحیح بیمار (معمولاً در وضعیت ramped) برای تسهیل تهویه و لوله‌گذاری و کاهش فشار بر ریه‌ها و قلب اهمیت دارد. نویسندگان بر این نکته تأکید دارند که تهویه مکانیکی در بیماران باریاتریک باید با توجه به وزن ایده‌آل بدن و نه وزن واقعی تنظیم شود و استراتژی‌های حفاظت ریه مانند tidal volume پایین‌تر، PEEP مناسب و اجتناب از فشارهای راه هوایی بیش از حد، به‌منظور کاهش خطر آسیب ریوی اعمال شود. مدیریت مایع نیز باید محتاطانه باشد، زیرا اضافه‌بار مایع می‌تواند وضعیت تنفسی را بدتر کند و ریسک نارسایی قلبی را افزایش دهد.

موضوع مهم دیگری که مفصل بررسی می‌شود، مدیریت درد و پیشگیری از عوارض تنفسی بعد از عمل است. در این بیماران، استفاده بیش از حد از اوپیوئیدها می‌تواند به‌سرعت به هیپوونتیلاسیون خطرناک و وقفه‌های تنفسی منجر شود؛ بنابراین کتاب توصیه می‌کند که رویکرد کنترل درد مبتنی بر تکنیک‌های multimodal، شامل استفاده از NSAIDها (در صورت مجاز بودن)، استامینوفن، بلوک‌های عصبی منطقه‌ای، انفوزیون‌های کم‌دوز لیدوکائین یا کتامین و کاهش وابستگی به اوپیوئید باشد. علاوه بر این، استفاده زودهنگام از CPAP پس از عمل، تشویق بیمار به تنفس عمیق و سرفه، و حرکت زودهنگام، برای پیشگیری از آتلکتازی، پنومونی و ترومبوآمبولی حیاتی است.

به‌طور کلی، فصول باریاتریک این پیام را منتقل می‌کنند که بیمار چاق مرضی، بیمار «پرخطر، اما قابل مدیریت» است؛ مشروط بر آنکه تیم بیهوشی با درک کامل از فیزیولوژی خاص این گروه، برنامه‌ای دقیق برای پیش‌گیری، پایش و درمان عوارض احتمالی داشته باشد. در این چارچوب، بیهوشی باریاتریک به عرصه‌ای تبدیل می‌شود که در آن، جزئیات کوچک – از ارتفاع بالش زیر سر تا زمان‌بندی تجویز اوپیوئید – می‌توانند تفاوتی بزرگ در پیامد ایجاد کنند.

۶. بیهوشی در تهیه اعضاء و پیوند ارگان؛ بین مرگ مغزی و حیات دوباره

فصول پایانی این جلد که به بیهوشی در تهیه اعضاء و پیوند ارگان اختصاص دارد، اوج پیچیدگی اخلاقی، فیزیولوژیک و تکنیکی بیهوشی را نمایان می‌کند. در فرآیند تهیه عضو از بیمار مرگ مغزی، متخصص بیهوشی با فردی مواجه است که از نظر معیارهای مغزی و قانونی فوت کرده، اما ارگان‌هایش هنوز به‌طور موقت کار می‌کنند و باید در بهترین وضعیت ممکن برای گیرنده حفظ شوند. در این شرایط، هدف از مداخله بیهوشی، نه حفظ حیات بیمار اهداکننده، بلکه حفظ کیفیت ارگان‌ها برای نجات جان یک یا چند بیمار دیگر است؛ وضعیتی که نیازمند حساسیت اخلاقی بالا و در عین حال، تمرکز شدید بر جزئیات بالینی است.

کتاب توضیح می‌دهد که مرگ مغزی، برخلاف تصور ساده «خاموش شدن مغز»، فرایندی پویا است که با اختلالات شدید همودینامیک، تغییرات هورمونی (طوفان کاتکولامینی و در ادامه، افت شدید تون سمپاتیک)، بی‌ثباتی دمایی، اختلالات آب و الکترولیت و مشکلات سیستم‌های تنفسی و قلبی همراه است. در بخش مربوط به تهیه عضو، به‌تفصیل شرح داده می‌شود که چگونه باید فشار خون، برون‌ده قلبی، اکسیژناسیون، هماتوکریت، الکترولیت‌ها و دمای بدن در محدوده‌ای بهینه نگه داشته شوند تا پرفیوژن ارگان‌ها، به‌ویژه کلیه، کبد و قلب، در بهترین حد امکان حفظ شود. استفاده از وازوپرسورها، مایعات، هورمون‌تراپی (مانند هورمون‌های تیروئیدی و وازوپرسین) و تنظیم تهویه، همگی باید در خدمت این هدف باشند.

در بخش پیوند ارگان، تمرکز به‌سمت بیمار گیرنده عضو تغییر می‌کند؛ بیماری که اغلب در مراحل انتهایی نارسایی ارگان قرار دارد و ذخیره عملکردی سیستم‌های دیگر بدنش نیز کاهش یافته است. برای مثال، در پیوند کبد، بیمار ممکن است دچار کوآگولوپاتی، آسیت، هیپوآلبومینمی، کاردیومیوپاتی مرتبط با سیروز و اختلالات کلیوی باشد؛ در حالی که در پیوند کلیه، بیمار با سال‌ها نارسایی کلیه، آنمی، اختلالات استخوان و متابولیسم کلسیم–فسفر و مشکلات قلبی–عروقی وارد اتاق عمل می‌شود. در چنین زمینه‌ای، بیهوشی دیگر فقط «خواباندن و بیدار کردن» بیمار نیست، بلکه «مدیریت گذار بیمار از وضعیت نارسایی پایدار به وضعیت ارگان جدید» است؛ گذاری که با نوسانات شدید همودینامیک، خطر خونریزی وسیع، نیاز به حجم زیاد مایعات و فرآورده‌های خونی، و تغییرات ناگهانی در سطح الکترولیت‌ها و اسید–باز همراه است.

نویسندگان با تشریح مراحل مختلف پیوند – از آماده‌سازی قبل از عمل، القای بیهوشی، فاز جدا کردن ارگان بیمار، لحظه reperfusion ارگان پیوندی، تا استابل‌سازی پس از پیوند – نشان می‌دهند که متخصص بیهوشی باید در هر مرحله چه انتظاری داشته باشد و چگونه برای مقابله با سناریوهای بحرانی آماده شود. به‌عنوان مثال، در پیوند کبد، لحظه reperfusion می‌تواند با افت شدید فشار خون، آریتمی، اسیدوز و هایپرکالمی همراه گردد و نیازمند آمادگی کامل برای مداخله سریع دارویی و حمایتی است. در پیوند قلب، مدیریت جدا شدن از پمپ قلب–ریه، تنظیم داروهای اینوتروپ، و پایش دقیق عملکرد قلب جدید، مهارت و تجربه بالایی می‌طلبد.

بُعد دیگری که در این فصول برجسته است، جنبه اخلاقی و ارتباطی کار است. تیم بیهوشی در محیط پیوند، با خانواده اهداکننده، گیرنده، و تیم‌های مختلف جراحی و مراقبت ویژه در تعامل است و باید بین ضرورت حفظ سکوت و تمرکز در اتاق عمل و حجم احساسات و انتظاراتی که این موقعیت با خود دارد تعادل برقرار کند. کتاب با نگاهی واقع‌بینانه، اشاره می‌کند که موفقیت پیوند، نتیجه کار مشترک تیمی است و متخصص بیهوشی، به‌واسطه حضور مستمر کنار بیمار، نقشی مرکزی در هماهنگ‌سازی این تلاش‌ها برعهده دارد.

در مجموع، فصول مربوط به تهیه اعضاء و پیوند ارگان، نشان می‌دهند که بیهوشی در این حوزه، تجسمی از بالاترین سطح پیچیدگی پزشکی است؛ جایی که علم فیزیولوژی، مهارت تکنیکی، تصمیم‌گیری لحظه‌ای و حساسیت اخلاقی هم‌زمان و به شکلی فشرده از متخصص بیهوشی طلب می‌شوند.